jouw verhaal vertelt

 

Jouw verhaal vertelt

 

Afgestemd verhaal voor het Eigentijds Festival 2017


Vooralsnog was er niets dat de mensen ontbeerden. Heel langzaam liepen zij verder.
Waar kwamen zij vandaan? De jongsten wisten het niet, de oudsten wel.
Waar gingen ze naartoe? Daar waar het beter was, werd er hier en daar gezegd.
Eén van hen liep voorop en droeg zelfs af en toe een vlag. Een vlag met een symbool erop. Een vlag waar iedereen naar kon kijken en zich kon herinneren dat ze eenzelfde doel hadden.
De zon scheen. De vlag werd hoog opgericht en er klonk een gejuich. Iedereen was opgetogen dat ze zo goed vooruit gingen. Vooruit naar een land ver van hier, werd er gefluisterd.
Waarom waren ze gegaan? Niemand was tevreden geweest, het was tot een enorme uitbarsting gekomen.
En toen had één van hen gezegd dat het genoeg was. Dat hij zou vertrekken, wie mee wilde moest klaar staan, want er was geen seconde te verliezen. Bijna iedereen had z’n boeltje gepakt en was meegegaan. Slechts enkelen waren achter gebleven. Te bang misschien? Geen vertrouwen dat het beter zou worden?
Het interesseerde de mensen die gingen niet. Ze hadden nog geprobeerd de achterblijvers te overtuigen, maar hadden het losgelaten. Ieder had zijn eigen lot.
Zij hadden het gevoel hun lot in eigen handen te nemen. Ze voelden zich goed. Met z’n allen stonden ze sterk. En de beweging maakte dat ze al veranderingen voelden.
Zij verlieten hun oude pad. Lieten hun patronen los om nieuwe, gezondere te gaan ontwikkelen. Passender, zodat er meer harmonie kon zijn. Wie weet zouden ze zelfs helemaal hun patronen kunnen gaan ontstijgen en vrij zijn. Vrij als een vogel, zoals hun symbool op de vlag. Het gaf hun kracht om ernaar te kijken. De vlag wapperend in de wind. Voortdurend in beweging.
Ze vorderden gestaag, kwamen al dichter bij hun doel. Tenminste dat werd hier en daar geopperd.
Toch was er onrust. Vooral onder de jongeren. Ze waren flexibeler dan de ouderen en dachten minder in patronen, maar ze waren ook ongeduldiger. Waarom wisten ze niet hoe lang het zou gaan duren? En waarom wisten ze niet waarheen ze zouden gaan? Het beviel hen niet. Elke dag was er meer gemopper te horen. De ouderen waren sussend en zagen niet het gevaar. Het gevaar van oude patronen die alweer zachtjes aan om de hoek kwamen loeren.
Toen stond er een jong mens op. Met heldere, warme ogen sprak hij de menigte toe. Hij verwoordde de onrust op een open, heldere manier. Zijn stem had een magische klank. Hij keek rond en zijn blik bleef rusten op een jonge vrouw. Zij keken elkaar diep in de ogen en als twee magneten liepen zij op elkaar toe. Zij omhelsden elkaar en spraken vanaf dat moment met regelmaat de mensen toe.
Hij magisch, zij vol van leven.
De mensen leken te vergeten dat ze ergens naar op weg waren. Het leek steeds minder van belang.
Naarmate de dagen, de weken, de maanden verstreken werd de groep steeds kleiner. Dagelijks besloten mensen dat ze hun plek hadden gevonden en dat ze behoefte hadden aan rust. Bij ieder afscheid werd er een feest gegeven. Iedereen voelde zich blij als iemand voor dat moment zijn bestemming had gevonden.
Na iets meer dan een jaar bleven de jonge man en vrouw alleen over. Zij waren zo met zichzelf en elkaar verweven en in balans gekomen dat zij besloten samen verder te gaan.
Ook zij vierden samen feest. De reis had hen liefde geschonken en in de vrouw groeide gestaag een nieuwe vrucht.